سرد بودم، سرد تر از قطب شمال .خورشید هرگز سراغی از من نمی گرفت.هیچ سیبی روی شاخه های زندگی ام نمی رویید .جاده ها و دشتها را از یاد برده بودم و نمی دانستم آسمان چه رنگی است .کلمه هایم را در صندوقچه ای کهنه پنهان کرده بودم .نمی توانستم لب از لب باز کنم .روزهایم زخمی بودند و دلم از سنگ سخت تر شده بود ....!!!!
ناگهان به یاد تو افتادم تو که از خورشید گرم تری و از آسمان آبی تر. تو و آن آغوش همیشه گشاده که هیچ کولاک و برف سنگینی نم تواند آن را ببندد.تو و نگاهی که با نخی از نور مرا به بهشت می برد.
آن روزها چه شد ؟روزهایی که این همه دیوار پیش روی من و تو صف نکشیده بود و به هر طرف که نگاه می کردم ، پنجره ای بود برای دیدن تو . گاهی گنجشک مهربان صدایم را به تو می رساند و گاهی دیگر کبوتری جوان نامه ام را برای تو می خواند سیبها هم صعم عشق می دادندو همه نردبانها به سوی آسمانها می رفتند.
هر وقت دلم می گرفت به مهتاب سلام می کردم ، حال ابرها را می پرسیدم ،برای رنگین کمانها شعر می خواندم و آنقدر در ایوان کوچک خانمه مان منتظر می ماندمتا از بالای روشن ترین ستاره مرا صدا کنی .
آن روزها چه شد ؟ روزهایی که حرفهایم را با اشک می آمیختم و به تو می گفتم و تو لبخند زنان خورشیدی را که تازه به دنیا آمده بود در قلبم می گذاشتی ....!!!!  

من تمام بي كسي هايم را قامت بسته ام و در طولاني ترين سجده اندوه به اندازه همه نبودنهايت اشك مي ريزم و به بلنداي يلداي فراقت با آهي از عمق قلب هزارپاره ام ، كابوس رفتنت را خاكستر مي كنم ...!!!!!!
.بگذار بي ادعا اقرار كنم كه دلم برايت تنگ مي شود ، وقتي نيستي دلتنگي هايم را قاب مي كنم .لحظه لحظه غروبي را كه نيز دلتنگ تو و چشمان باراني ات مي شوم ، قاب مي كنم تا وقتي آمدي نشانت دهم كه شايد ديگر تنهايم نگذاري ....!
تو كه مي آيي پنجره اي باز مي شود ، پرده بي رنگ دلتنگي كنار مي رود ، آرام ميان جانم خانه ميكني و چه ساده همسايه سيبهاي كال مي شوي ، حال من و آسمان دلتنگ بارانيم ....!!!!

تو را گم كرده ام امروز
و حالا لحظه هاي من
گرفتار سكوتي سرد و سنگينند
و چشمانم
كه تا ديروز به عشقت مي درخشيدند
نمي داني چه غمگينند
چراغ روشن شب بود
برايم چشمهاي تو
نمي دانم چه خواهد شد
پر از دلشوره ام
بي تاب و دلگيرم
كجا ماندي
كه من بي تو هزاران بار، در هر
لحظه مي ميرم.....

اي شعر شور انگيز عشق! اي زيبايي محض ، اي روشني گسترده ، رويرويم بايست ! بگذار سپيدي را در خطوط نازك دستهاي تو ببينم و بوي خورشيد را از پيراهن تازه تو بشنوم .
در تمام گلدانهايم گل شمعداني مي كارم ، از پروانه ها نشاني خانه تو را مي پرسم و قبل از اينكه دير بشود ، كلمه اي تازه مي آفرينم تا با تو حرف بزنم.
وقتي ابرها از ميان باغ عبور مي كنند ، زير درختان پرتقال به تو فكر ميكنم .تو در كنار دورترين ستاره خفته اي و نمي داني كه بي تو هيچ شوقي براي تلفظ عشق ندارم .
وقتي تو هستي ، همه چيز گل ميدهد و شكوفا مي شود ، كفشهاي خاكي ، قطارهاي خاموش ،‌شيشه هاي غبار گرفته و استخوانهاي فرسوده .
وقتي نبض تو ميزند ، نوازنده دوره گرد آن آهنگ قديمي را بي لرزش دست مي نوازد .بي تو هرگز سيبي براي زندگي پوست نمي كنم و موهاي بنفشه ها را نشانه نمي زنم .بي تو هرگز سراغ شعر نمي روم و به صداي بارانهايي كه از دريا بر ميگردند ، گوش نمي دهم .احساس مرا ميتواني زير چترهاي آبي و درون گلابي هاي با طراوت ببيني .مي تواني حرفهاي مرا زير خاكسترهاي سرد يا در گلبرگهايي كه به زودي عسل مي شوند جستجو كني .

مادر مرو براي خدا پيش ما بمان
از ما جدا مشو
بر قطره هاي تلخ سرشكم نگاه كن
بنگر بدست كوچك و لرزان طفل خويش
از قصه طلاق و جدايي سخن مگو
از پيش ما مرو
از ما جدا مشو
اشك نياز را به رخ زرد ما ببين
ما جوجه هاي تازه رس بي ترانه ايم
بر جوجه هاي غمزده سنگ ستم مزن
ما را بزير بال نوازش عزيزدار
سامان آشيانه ما را بهم مزن
مادر ، هراس در دل ما موج مي زند
دستم به دامنت
از قصه ي طلاق در اين خانه دم نزن
بابا ، شكسته شيون من در گلوي من
در پيكرم حكومت بيم است و اضطراب
بنگر به خواهرم
كاين طفل خردسال
مي لرزد از هراس
مي ترسد از طلاق
فرياد التماس مرا گوش كن پدر
ما با وفاي مادر خود ، خو گرفته ايم
مادر بهشت ماست
او نقشبند آتيه و سرنوشت ماست
مادر اگر از كلبه ما
پا برون نهي فردا چه مي شود؟
مائيم و موج درد ، مائيم روي زرد
مائيم و داستان غم انگيز بي كسي
ما دست التماس بسويت گشاده ايم
شايد ز راه مهر به فريادمان رسي
بابا، فداي تو ، لختي درنگ كن
ما را به چنگ حوادث رها مكن
انديشه كن پدر
ما را ببين چگونه به پايت فتاده ايم
از بهر ما نه بهر خدا آشتي كنيد
از خشم در گذر
بي مادري بلاست
ما را اسير فتنه بي مادري نكن
مادر اگر رود شب ما بي ستاره است
در آشيانه اي كه بهم انس بسته ايم
ويرانگري نكن
اي نازنين پدر
وي مادري كه شمع شب افروز خانه اي
از خشم بگذريد
اي جانم ، به فداي شما ، آشتي كنيد
جغد طلاق بر سر ما ضجه ميزند
لعنت بر اين طلاق
از بهر ما نه بهر خدا آشتي كنيد
ما كاروان كوچك همراه بوده ايم
اي اف بر اين طلاق
كز تندباد او
ناگه چراغ قافله خاموش ميشود
وندر شبي سياه در شوره زار عمر
هر يك زما به كوره رهي مي رود غريب
و ز ياد روزگار فراموش مسشود
مادر مرو براي خدا پيش ما بمان..................!!

هميشه اينگونه بوده است .كسي را كه خيلي دوست داري ، زود از دست ميدهي ، پيش از آنكه خوب نگاهش كني ، مثل پرنده اي زيبا بال مي گيرد و دور ميشود .فكر مي كردي مي تواني تا آخرين روزي كه زمين به دور خود مي چرخد و خورشيد از پشت كوهها سرك مي كشد ، در كنارش باشي .هنوز بعضي از حرفهايت را به او نگفته بودي ، هنوز همه لبخندهاي خود را به او نشان نداده بودي .
هميشه اينگونه بوده است .كسي كه از ديدنش سير نشده اي ، زود از كنار تو مي رود .وقتي به خودت مي آيي كه حتي ردي از او در خيابان نيست .فكر مي كردي مي تواني با او به همه باغها سر بزني و خرده هاي نان را به مرغابي هاي تنها بدهي .هنوز روزهاي زيادي بايد با او به تماشاي موجها مي رفتي . هنوز ساعتهاي صميمانه اي بايد با او اشك مي ريختي .
هميشه اين گونه بوده است .وقتي دور و برت پر است از نيلوفرهاي پرپر، خوابهاي بي رويا و آيينه هاي بي قاب ، وقتي از هر روزي بيشتر به او نياز داري ، ناباورانه او را در كنارت نمي بيني .فكر مي كردي دست در دست او خنده كنان به آن سوي نرده هاي آسمان خواهي رفت و دامنت را از بوسه و نور پر خواهي كرد.
هنوز پيراهن خوشبختي را كاملا بر تن نكرده بودي .هنوز ترانه هاي عاشقي را تا آخر با او نخوانده بودي .
هميشه اينگونه بوده است .او ميرود ، او كه براي هميشه مي رود ، آنقدر تنها مي شوي كه نام روزها را فراموش مي كني ، از عقربه هاي ساعت مي گريزي و هيچ فرشته اي به خوابت نمي آيد.احساس مي كني به دره اي تهي از باران و درخت سقوط كرده اي . احساس مي كني كلمات لال شده اند ، پلها فرو ريخته اند ، كفشها پاره شده اند ، دستها يخ كرده اند و پروانه ها سوخته اند .
راستي ، اگر هنوز او نرفته است . اگر هنوز باد همه شمعهايت را خاموش نكرده است ، اگر هنوز مي تواني برايش يك استكان چاي بريزي و غزلي از خحافظ بخواني ، قدر تك تك نفسهايش را بدان و به فرشته اي كه مي خواهد او را ببرد بگو : تو را به صداي گنجشكها و بوي خوش آرزوها سوگند مي دهم ،‌او را از من مگير !!

دلخوشم به تو
كه سطر سطر شعرهايم را
خوانده اي
و به درخت بالنگي كه
در قضا و قدر باليده است
و به كلماتي كه هنوز زنده اند
دلخوشم به تو
كه همچنان از من
اين مجسمه سنگي
رو برنگردانده اي….. !!!!!!

ترن ، ساعت يازده
در كدام ايستگاه تمام مي شود؟
من كه
تمام اصالت هم نژادي ام را
با حروف نيمه تمام لاتين
به فارسي شيرين نوشتم
تا پاس بدارم
عصر بوي نبات را .......!!!!!

آن لحظه كه فرياد نگاه تو ، پر از شور و تمناست
         بر سرخي لبهاي تظاهرگرت افكار قشنگ است
                  كفر است اگر بشكنم از بهر لبت روزه خود را
                            با قند لبان تو اگر واكنم افطار قشنگ است
                                   در آتش هجران تو جان دادن اين مرد چه زيباست
                                              مثل جسد بي كس منصور كه بردار.قشنگ است !!!!!  

گفتن به هم : ستاره بچين ؛ مي شناسي ام
           خواندي : مرا ببوس مرا ....را ....گذشته ها
                       خواندم براي آخ......خرين.....مي شناسي ام

                                                             اينک غريب فاصله ها ؛ ها ؛ منم منم
                                                               نزديکتر بيا و ببين مي شناسي ام
                                                                تا کوچکم به زير دو پايت ؛گمم؛ بيا

با چشمهاي ذره بين مي شناسي ام
           دستم به آسمان حضورت نميرسد
                   يک کم نگاه کن به زمين مي شناسي ام

 
                                                              قبلا به بوي قلب تو شک داشتم ولي
                                                             گشتم دچار سيب يقين مي شناسي ام
                                                               داغي است زنده بودن من بعد رفتنت

حک گشته سرخ روي جبين مي شناسي ام
                          آخر چرا به ترک دلم ايستاده اي
                                    يه کم به پاي من بنشين مي شناسي ام