نوشتار

مي نوشت و کودکي اش را
گريه مي کرد در منطق بلوغ
سطح پاره الفباي دبستان را
کوک مي زد
در وقت انشاء
شاليزار را وزن مي کرد
رنج قشنگي داشت
و مي نوشت
صميميت باور دستهاي باغبان را
و در حافظه گلها
از پرنده مي گفت
و از خدايي که زيبا بود ...!!!

رنگ گناهان

مچاله کن مرا چون کاغذي باطل به دور انداز
دل ديوانه ام را صوفي عاقل !!به دور انداز
بيا اي کوزه گر !!!رحمي کن و دستي به سويم بر
وجودم ذره اي آب است و مشتي گل ؛ به دور انداز
از اين آب و از اين گل تاکنون صد فتنه برپا شد
مکن رحمي به من يارب ! مرا کامل به دور انداز
اگر دل صفحه رنگيني از رنگ گناهان است
برون آر از ميان سينه ام دل را به دور انداز
تمام عمر من سيه مشقي است بيهوده
مچاله کن مرا چون کاغذي باطل به دور انداز ...!!!!

نه دخیل بسته بودی به ضریح اعتقادی
              چه شد آن دل صبورت ، چه شد آن تب غرورت
                         که به چشم پر بلورت ، غم عشق یاد داری
                                            تپشی نمانده دل را ، ز شیوع این شب تار
                                                               تو برو خدا نگهدار !!تو که شعر بامدادی  

ديگر هواي .....!

ديگر هواي خوشه گندم نمي کني
حتي به روي خود تبسم نمي کني
پابند دست سرد سکوتي و با کسي
از حال و روز خويش تکلم نمي کني
با آنکه دلشکسته تر از پيش مي شوي
فکري براي حيله مردم نمي کني
بر دشت من که تشنه باران محو توست
اي آسمان خسته ترنم نمي کني
من دلخوشم از اينکه تو هر چند مي روي
در خود نشان ياد مرا گم نمي کني
بيزارم از نظاره اين برکه هاي بد
درياي من چه شد که تلاطم نمي کني